Miguel Azguime – Comunicações

Comunicações  [Communications] is in many aspects a programmatic piece, commissioned by the Lisbon World Fair Expo’98 to be part of a 94 channels sound installation that I created for the Knowledge of The Sea Pavilion. It was later re-mixed and subjected to some changes for concerts. The con-cert version was premiered in Lisbon in November 1998, at the Musica em Novembro Festival. The piece is mostly based on concrete sounds including texts in more than 30 different languages recorded from short waves receivers, satellite’s communications, boat horns and ship crews, and many other sounds from the Lisbon Port. The idea of communications not only underlies the sound material, but also the inner relationships upon which the piece was com-posed. It was realised at the Miso Studio in Lisbon.

Miguel Azguime http://www.mic.pt http://www.azguime.net

Miguel Azguime (1960, Lisbon, Portugal). Distinguished for his work’s originality and diversity, Miguel Azguime’s musical world reflects an approach that relies on his multifaceted capabilities as composer, performer and poet. As composer, poet and performer, Miguel Azguime relentlessly challenges the boundaries between music, text and drama, hence shaping new grounds in contemporary music and redefining music theatre and opera within the concept of New Op-Era. Miguel Azguime’s music has been performed all around the globe by renowned soloists, ensembles and conductors, being regularly presented at major international contemporary music festivals.Besides his creative work, he his actively engaged in promoting Portuguese New Music, as artistic director of numerous projects, namely Miso Music Portugal, Música Viva Festival, Miso Records, the Portuguese Music Research & Information Centre, …, and also as a researcher. In 2006 Miguel Azguime was DAAD composer-in-residence in Berlin and this context allowed him to create and produce his multimedia opera Salt Itinerary, for which he was awarded, in 2008, at the UNESCO’s Music Theatre Now Competition. His more recent opera A Laugh to Cry, where he continues to explore his interest in speech as music, music as speech, was commissioned and premiered in September 2013 at the Warsaw Autumn International Festival of Contemporary Music.


Todor Todoroff – Rupture d’équilibre

Rupture d’équilibre [Rupture of Balance]  was realized in 1993 at the ARTeM (Art, recherche, technologie et musique [Art, Research, Technology, and Music]) studio in Brussels (Belgium). It was remixed in 1995 and entirely revised in 1997. This latter definitive version was premiered on May 21, 1997 at the Discoveries XXXVI concert series in Aberdeen (Scotland). Rupture d’équilibre was a finalist in the Concurso Internacional de Música Eletroacústica de São Paulo (CIMESP ’95, Brazil) and the definitive version was a finalist in the international electroacoustic music competition Musica Nova 2000 in Prague (Czech Republic).

A virtual pendulum, simulated on a computer by a damped harmonic oscillator, crosses zones whose boundaries are defined interactively by the user. Each zone is programmed to trigger a sonic event which is variable in intensity, timbre and / or frequency, depending on the speed of the pendulum when it enters the zone.

The composer plays this virtual instrument with potentiometers. He modifies in real-time the mass, the stiffness constant, and the damping factor, and may also add various external disturbances. All of these forces interact and continuously modify the aspect, the speed and the amplitude of the movement, either generating pseudo-repetitive sequences or disrupting the equilibrium. There is a sombre atmosphere, populated with little, organic-like virtual beings which resist the swinging motion and disrupt its regularity. This matter offers itself up for periodic transformation and distortion, colours are revealed and recombine, chimeras emerge from the nothingness and invite us to follow their hypnotic oscillation…

Disappearance, appearance, proliferation. Moans can be heard… are they calls? Responses? Is collapse inevitable? Is there something which could slow it down or stop it? Accident or destiny, uncertainty reigns as absolute master. There is no point in resisting…[English translation: Stephanie Moore]

Todor Todoroff.  Electrical Engineer, he received a First Prize in electroacoustic composition from the Conservatoire royal de Bruxelles in 1993 as well as a post-graduate diploma from the Conservatoire royal de Mons (Mons, Belgium) in 1996.  First a researcher in the field of speech analysis and synthesis at the Laboratoire de phonétique expérimentale (Laboratory of Experimental Phonetics) at the ULB, he then became head of computer music research at the Faculté polytechnique de Mons and at the Conservatoire royal de Mons from 1992-97, where instruments he developed were used by composersLeo Kupper and Robert Normandeau.  His work tied for the Public prize at the Noroit-Léonce Petitot Competition (France, 1991), received Mentions (2002, ’05, ’09) and a First Prize (2007) at the Bourges International Electroacoustic Music Competition (France) and has been a finalist a number of times and has been broadcast on radio in many countries and has been performed in many international concerts and festivals.  He is founding member and president of the Belgian Federation for Electroacoustic Music (FeBeME-BeFEM) and of ARTeM in Brussels (Belgium), as well as a founding member of the Forum des compositeurs (Composers’ Forum). He was also the Belgian representative of the European COST (Cooperation in Science & Technology) actions “Digital Audio Effects” (DAFX, 1997-2001) and “Gesture Controlled Audio Systems” (CONGAS, 2003-07).


Louise Rossiter – Homo Machina

Homo Machina is the first work composed as part of the suite Der Industriepalast. The piece is deeply influenced by the work of infographic pioneer, Fritz Kahn (1888-1968). Kahn’s most pivotal work was the life-sized poster “Der Mensch als Industriepalast” (Man as Industrial Palace) of 1926, which this piece is based upon. Such is the inspiration of his work, it has influenced children’s anatomy books, comics (e.g. Numskullz) and even movies (e.g. Fantastic Voyage). The visual crossover between industrialization and science in Fritz Kahn’s artwork demonstrates the means by which human nature became culturally encoded by placing the knowledge of the human anatomy within the context of the modern, industrial world. Kahn produced lots of illustrations that drew a direct functional analogy between human physiology and the operation of modern technologies of the times. Therefore, by illustrating the body as a factory, Kahn was able to relate the body’s complex organic interior to the industrialized space so common in society during the 1920’s. As the work is intended as an introduction to a far longer suite, it is intended to provide an overview to the sounds that Kahn may have imagined as he was creating his remarkable graphics. It is therefore structured into 6 sections. Introduction: 00:00-00:21 Lungs: 00:22-02:03 Heart: 02:04-04:01 Brain: 04:02-06:05 Digestion: 06:05-07:59 Homo Machina: 07:59-10:07

Louise Rossiter is an acousmatic composer based in Leicester, UK. Her research interests lie in acousmatic music composition and performance, acoustic ecology, silence, and expectation. She recently completed a PhD at the Music, Technology and Innovation Research Centre, De Montfort University under the supervision of John Young and Simon Emmerson, having studied previously under Pete Stollery, Robert Dow and Robert Normandeau. Louise’s music has been performed and broadcast around the world. In 2012 Louise was awarded first prize in the prestigious concours d’interprétation spatialisée de L’espace du Sons in Brussels and in 2015, her work Tout Autour de la Montagne was awarded a mention in the Destellos International Composition Competition. Louise’s music is released on the Xylem record label (www.xylemrecords.bandcamp.com).


Παναγιώτης Βελιανίτης (Αθήνα, 1963)
Έλληνας συνθέτης, ειδικευμένος στην Ηλεκτροακουστική Μουσική και στη Μουσική
με Υπολογιστή. Είναι μέλος του Ελληνικού Συνδέσμου Συνθετών Ηλεκτροακουστικής
Μουσικής (ΕΣΣΗΜ) και του Κέντρου Σύγχρονης Μουσικής Έρευνας (ΚΣΥΜΕ) που
ίδρυσε ο Γιάννης Ξενάκης, όπου ειδικεύτηκε στο ηλεκτρονικό σύστημα σύνθεσης
UPIC (Unité Polyagogique Informatique du CEMAMu) που αναπτύχθηκε από τον Ι.
Ξενάκη καθώς και στην ηλεκτροακουστική μουσική, τη μουσική με χρήση
υπολογιστή, τη σύνθεση και τη σύνθεση ήχου.
Είναι μαθητής του Θεόδωρου Αντωνίου, του Χάρη Ξανθουδάκη και του Στέφανου
Βασιλειάδη στη σύνθεση. Σπούδασε επίσης Στατιστική στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο
Από το 1986 συμμετέχει σε συναυλίες σύγχρονης μουσικής σε πολλές χώρες.
Έχει συνθέσει μουσική για πειραματικές ταινίες, κινούμενα σχέδια και πολλές
θεατρικές παραστάσεις αρχαίου ελληνικού δράματος και σύγχρονου θεάτρου. Η
μουσική του εκτείνεται από ακουστικές, ηλεκτροακουστικές, συνθέσεις μικτών
μέσων, μουσικό θέατρο και διαδραστικές ηχητικές εγκαταστάσεις.
Επίσης, αναπτύσσει διαδραστικές εφαρμογές σε γλώσσες προγραμματισμού όπως
η MAX/MSP. Μία από αυτές είναι το Opticoacoustic Reactor (OAR) το οποίο
μετατρέπει την κίνηση που συλλαμβάνει μια κάμερα σε δεδομένα ελέγχου του ήχου.
Από το 1991 είναι ο μόνιμος συνεργάτης του σκηνοθέτη Θεόδωρου Τερζόπουλου
τόσο στις παραγωγές του θεάτρου ΑΤΤΙΣ όσο και σε διεθνείς παραγωγές στη Ρωσία,
Κίνα, Ιαπωνία, Ταϊβάν, Αμερική, Γερμανία, Ιταλία κλπ.

Έργο ακουσματικής μουσικής τετρακάναλης μετάδοσης
διάρκεια 30’ (στη συναυλία θα παιχτεί συντομευμένη εκδοχή διάρκειας 20 λεπτών)
Η τριλογία της Ορέστειας του Αισχύλου αποδίδεται αλληγορικά μέσα από
ήχους ζώων, πτηνών και φυσικών φαινομένων με τη δημιουργία αντίστοιχων
ηχοτοπίων σε συνδυασμό με ηλεκτρονικά επεξεργασμένο ηχητικό υλικό. Η
πρωτότυπη μετάδοση του έργου έγινε κοντά (θέση: Πλάτωμα Αγίου Ιωάννη) στον
αρχαιολογικό χώρο των Μυκηνών ως site specific performance σε χορογραφία και
εκτέλεση της Μαριάννας Καβαλιεράτου, στα πλαίσια του project “ΔΙΕΘΝΗΣ ΤΟΠΟΣ,
Πελοπόννησος: Άργος- Μυκήνες, Ιούλιος 2017 ”.
Η ένταξη του έργου στον επιλεγμένο φυσικό χώρο των αρχαίων Μυκηνών με
ηχογραφήσεις όπως αυτές του αέρα, του μελισσιού, των πουλιών, των νυχτερίδων
να συνδιαλέγονται με το ζωντανό ηχητικό του περιβάλλον, σηματοδοτεί τους άξονες
που διέπουν την τριλογία, με την δυναμική ανάπτυξη της δομής της μέσα σε μια
διευρυμένη ακουστική πραγματικότητα.


Ο Ανδρέας Μονόπωλης γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1976. Εκτός από την μουσική, η καλλιτεχνική του παρόρμηση διαλέγει πότε την εικόνα ή την ύλη για να εκφραστεί ενώ δημιουργεί πρωτότυπες DIY ηλεκτρονικές κατασκευές ως εργαστήριο με την ονομασία MOCM.
 www.monopolis.gr   –   www.mocm.gr

Mονόπωλης Ανδρέας: live Electronics


Φίλιππος Θεοχαρίδης: Σπούδασε Ηλεκτρονική Μουσική και Ηλεκτρονικά (BSc) (Keele, UK) και Τεχνολογία Μουσικής (MA) (Newcastle-Upon-Tyne, UK) και ολοκληρώνει τη διδακτορική του διατριβή στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο. Έχει διδάξει Ηλεκτρονική Μουσική, Ηχοληψία και Διάδραση Ανθρώπου Μηχανής στη Μουσική  στα Πανεπιστήμια Μακεδονίας και Ιόνιο καθώς και στο ΤΕΙ Ιονίων Νήσων. Ως μηχανικός ήχου στη δισκογραφία και τον ζωντανό ήχο, έχει επίσης διατελέσει τεχνικός υπεύθυνος σε πολυάριθμες συναυλίες ηλεκτροακουστικής μουσικής με πολυκαναλικά συστήματα ηχητικής προβολής. Το συνθετικό και αυτοσχεδιαστικό του έργο με πυρήνα τη διαδραστική ηλεκτρονική μουσική έχει παιχτεί σε διάφορα φεστιβάλ και συνέδρια συμπεριλαμβανομένων των Ημερών Ηλεκτροακουστικής Μουσικής του ΕΣΣΗΜ, Echopolis, Salford Sonic Fusion Festival, UK, Electric Nights, Across the Great Divide, Αυτοσχεδιασμοί ανθρώπου – μηχανής, Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, di.p.art, SMC. https://philippostheocharidis.wordpress.com

Φίλιππος Θεοχαρίδης: Live electronics


Ο Γιώργος Χωλόπουλος (1989-) έχει σπουδάσει πιάνο και ασχολείται με τη δημιουργία μουσικής με ψηφιακά μέσα, αλλά και με την πειραματική μουσική. Αυτή τη στιγμή είναι τελειόφοιτος στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Τέχνες και Τεχνολογίες του Ήχου» του Ιονίου Πανεπιστημίου. Από το 2011 είναι μέλος του συνόλου εκτέλεσης πειραματικών μουσικών έργων και ελεύθερου αυτοσχεδιασμού 6daEXIt, με το οποίο έχει πραγματοποιήσει πολλές εμφανίσεις σε διάφορους χώρους και φεστιβάλ στην Ελλάδα. Ο ίδιος εκεί χρησιμοποιεί υπολογιστή, πιάνο ή γαλλικό κόρνο. Επίσης περιστασιακά έχει ασχοληθεί με τον ηχητικό σχεδιασμό και τη μουσική ταινιών μικρού μήκους και θεατρικών παραστάσεων. Έχει ακόμη συνεργαστεί με την ομάδα ζωντανής διαδραστικής και αυτοσχεδιαστικής συγγραφής Anti-Narrative ως μουσικός. Η μουσική του εστιάζει στον ήχο, στις υφές, στην επίδραση που έχει η συμβατική μουσική στο θυμικό του ακροατή, αλλά και στον τρόπο δημιουργίας και διαχείρισης ηχητικού υλικού. Επίσης τον απασχολούν τα αποτελέσματα που έχουν οι ανισορροπίες στο φασματικό, χωρικό και χρονικό πεδίο στην αντίληψη, ενώ παράλληλα τον ενδιαφέρουν οι ανοιχτές φόρμες.
Soundcloud: https://soundcloud.com/yorgos-hol
6daEXIt site: https://6daexit.wordpress.com/
Το έργο αποτελεί το πρώτο μέρος μίας μελέτης γύρω από τη σχέση πειραματικής μουσικής και αργού κινηματογράφου. Είναι επηρεασμένο από τα αισθητικά και μορφολογικά μέσα που χρησιμοποιεί το ρεύμα του Slow Cinema, δηλαδή το λιτό και αραιό μοντάζ, τη στατικότητα των υποκειμένων και των πλάνων, την ελλειπτική και επεισοδική αφήγηση, και τη φόρμα που δε βασίζεται στην πλοκή. Το ίδιο το κομμάτι αποτελείται από μία αλληλουχία ηχητικών σκηνών, ακολουθώντας την κινηματογραφική ορολογία. Ο στόχος ήταν η απόδοση συγκεκριμένων αισθητηριακών επιδράσεων που έχει ο αργός κινηματογράφος, και, κυρίως σ’ αυτή την πρώτη φάση της μελέτης, η απότομη εναλλαγή μονότονων σκηνών σ’ αυτόν.


Λευτέρης Παπαδημητρίου

Ο Λευτέρης Παπαδημητρίου γεννήθηκε το 1977 στο Βόλο. Έχει γράψει πολλές συνθέσεις για ακουστικά όργανα και ηλεκτρονικά μέσα. Έργα του έχουν παιχτεί σε Ελλάδα και εξωτερικό από πληθώρα μουσικών, όπως London Sinfonietta, Asko ensemble, Elision ensemble, Sarah Nicolls και άλλους. Το 2006 κέρδισε το διεθνές βραβείο Gaudeamus Prize με τη σύνθεσή του για πιάνο και ορχήστρα “Black & White”. Είναι κάτοχος διδακτορικού στη σύνθεση από το πανεπιστήμιο του Huddersfield στην Αγγλία, με υποτροφία από το φεστιβάλ σύγχρονης μουσικής του Huddersfield.

Oρφέας Παυλίδης: Γεννήθηκε στη Λυών της Γαλλίας το 1980. Σπούδασε ζωγραφική στην Καλών Τεχνών της Θεσσαλονίκης, απ’ όπου και αποφοίτησε το 2008. Μετά τη συμμετοχή του στο σεμινάριο ψηφιακών τεχνών στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με τίτλο “Επεκτείνοντας την Αντίληψη, Επεκτείνοντας τη Δράση” το 2012, το ενδιαφέρον του στράφηκε στις ψηφιακές μορφές τέχνης και στο δημιουργικό κώδικα (creative coding). Ανέπτυξε λογισμικό για προβολή διαδραστικών γραφικών σε έργο του συνθέτη Παντελή Παυλίδη.

Κοσμικές χορδές δωματίου: Πρόκειται για ένα οπτικοακουστικό έργο βασισμένο σε διαδραστικές και αλγοριθμικές διαδικασίες παραγωγής ήχου και εικόνας σε πραγματικό χρόνο. Βασίζεται σε προσομοίωση φυσικών ακουστικών και οπτικών μοντέλων δονήσεων. Μέσα από απεικονήσεις φυσικών χειρονομιών τόσο σε ήχους όσο και σε σχήματα, δημιουργούμε ένα αμφίδρομο πληροφοριακό δίκτυο που παράγει οργανικά ηχητικά ρεύματα και »βιομορφικά» σχήματα μέσα σε ένα εννοποιημένο οπτικοακουστικό χώρο. Σε μια άλλη ανάγνωση, η δόνηση ως μια μεταφορική έννοια παρουσιάζεται ως βασική δημιουργική αρχή που παράγει πολύπλοκες εννοιολογικές δομές μέσα απο μια διαλεκτική μεταξύ τάξης και αταξίας.


​Ioannis Panagiotou is a Greek UK-based artist, composer and researcher. He is the creator of interdisciplinary performances, installations, concert music and music for media (theatre, dance, animation, film, performance art).   Works of him have been commissioned by The New What Now, Dialogues Festival, PLUG Contemporary Music Festival, Paxos Festival, Audio Visual Arts Festival, Corfu’s Museum of Asian Art, Royal Conservatoire of Scotland, RCS Bridge Week, St Andrews University and MERES 2018. He has also collaborated with contemporary ensembles such as Red Note, Decoda, Edinburgh Quartet, Plus-Minus Ensemble, Edinburgh Film Music Orchestra, St Andrews New Music Ensemble, Rush Hour Ensemble and Portativ Ensemble.   Ioannis is a PhD candidate in Composition with Interdisciplinary Practices at the University of Edinburgh. He is currently doing an Erasmus+ Traineeship at the Royal Academy of Music, Aarhus. He has received an MA in Composition from the Royal Conservatoire of Scotland and a BMus Degree from the Ionian University, where he studied Composition for Film, Theatre and the Performing Arts. He has studied Composition with Martin Parker, Simon Steen-Andersen, Gareth Williams, David Fennessy, Oliver Searle, Dimitra Trypani, Sonic Arts and Interactive Composition with Alistair McDonald, Film Music with Yati Durant, Byzantine Musicology with Dimitrios Giannelos and Installation Art with Kevin Dagg, Bill Psarras and Nikos Kokkalis.   Finally, he has participated in seminars with Niels Rønsholdt, Marcus Stockhausen, John McLeod, André Bellmont, Stelarc, Roy Ascott, Brian Eno, Keneth Hesketh, Thomas Simaku, Ed Bennet and Stephen Goss among others. 

“The Memory Passage” is a multichannel performative, video and sound work. In 1922, the genocide of the Greek population residing in the broader area of Anatolia (now part of Turkey) took place. The ancestors of Μυ family were part of that population. A member of the family, Manolis, was murdered in a mill as he was trying to escape to Greece. The composition entails a recorded performance that portrays the imaginary narration of the above story. Is it possible to have an anamnesis of an event in which you never took part? The artwork tackles aspects of narration, perception, and explores notions of collective memory, ephemerality and threshold.


Ο Αντρέας Μνιέστρης είναι ιδρυτικό μέλος του ΕΣΣΗΜ.  Κατοικεί στην Κέρκυρα όπου [τέχνας απ]εργάζεται.

Η Μαριάννα Στραπατσάκη γεννήθηκε στην Αθήνα, ξεκίνησε τις σπουδές της από το Αθηναϊκό Τεχνολογικό Ινστιτούτο (Α.Τ.Ι.) στην Αθήνα, τομέας Εσωτερικής Αρχιτεκτονικής. Με πενταετή υποτροφία της Ακαδημίας Αθηνών συνέχισε τις σπουδές της στο Παρίσι, στην École Nationale Supérieure des Beaux-Arts, και στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης, Paris I, licence Πλαστικών Τεχνών. Από το 1980 υπήρξε πρωτοπόρος στη βίντεο τέχνη στην Ελλάδα, με έμφαση στις βίντεο-εγκαταστάσεις στις οποίες ενσωματώνει τη ζωγραφική, τη γλυπτική και το βίντεο. Από το 2004 έως το 2014 υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος, Καθηγήτρια και Πρόεδρος του Τμήματος Τεχνών Ήχου και Εικόνας του Ιονίου Πανεπιστημίου. Το 2005 υπήρξε προσκεκλημένη καθηγήτρια στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας. Συνεχίζει τη δραστηριότητά της δίνοντας βαρύτητα στις δυνατότητες συνύπαρξης της κινούμενης εικόνας, του ήχου και της ψηφιακής τεχνολογίας στο χώρο της τέχνης, στην συνδιαλλαγή της σύγχρονης ψηφιακής τέχνης με παρελθόντες πολιτισμούς και στην παρουσίαση ψηφιακών έργων μεγάλων διαστάσεων σε δημόσιους χώρους. Έχει πραγματοποιήσει 42 ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα, Γαλλία, Αγγλία, Γερμανία, Ιταλία, Χιλή, Τουρκία, και έχει λάβει μέρος σε 66 ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα, Γαλλία, Αγγλία, Γερμανία, Ισπανία και την Ολλανδία.Έχει συμετάσχει σε συνέδρια στην Ελλάδα και το Εξωτερικό, έχει λάβει πολλά βραβεία, έχει υπάρξει μέλος κριτικών επιτροπών σε διαγωνισμούς και φεστιβάλ.  Έργα της βρίσκονται στην Eλλάδα και το Εξωτερικό σε Μουσεία και ιδιωτικές συλλογές.

Αντρέας Μνιέστρης –  The Beautiful Fish (2019) 4:00,

            για ενα βίντεο της Μαριάννας Στραπατσάκη

… ένα λακωνικό σχόλιο περί φύσεως, πολιτισμού με ολίγη από δια[σ]τροφή εν μέσω νεοφιλελευθερισμού.

Διάφοροι υπεύθυνοι για τη σημερινή μας κατάσταση πρωταγωνιστούν αφανώς ηχητικά εις ετούτο το πόνημα…Προσοχή!…


Νίκος Σταυρόπουλος 

Σπούδασε πιάνο και θεωρητικά στην Ελλάδα και είναι απόφοιτος του τμήματος μουσικών σπουδών του Πανεπιστημίου της Ουαλίας. Ειδικεύτηκε μεταπτυχιακά στην μουσική σύνθεση, εστιάζοντας στην ηλεκτροακουστική μουσική και εκπόνησε διδακτορική διατριβή στο τμήμα μουσικών σπουδών του Πανεπιστημίου του Σέφιλντ. Γράφει κυρίως ακουσματική αλλά και οργανική μουσική και το έργο του εστιάζει στην άρθρωση του ακουστικού χώρου, την χρήση πολυκάναλων συστημάτων και την έννοια της απτότητας του ήχου στην ηλεκτροακουστική μουσική. Συνθέσεις του μεταδίδονται από το ραδιόφωνο και παρουσιάζονται τακτικά σε φεστιβάλ στην Ευρώπη, Ασία και Αμερική και έχουν βραβευτεί σε περισσότερους από 20 διεθνείς διαγωνισμούς. Πρόσφατες διακρίσεις περιλαμβάνουν πρώτα βραβεία στο διαγωνισμό του ινστιτούτου Destellos στην Αργεντινή, στο διεθνή διαγωνισμό ηλεκτρονικής μουσικής Γιάννης Ξενάκης, στον διαγωνισμό σύνθεσης του πανεπιστημίου της Νότιας Φλόριντας στην κατηγορία της ηλεκτρονικής μουσικής, και δεύτερο και τρίτο βραβείο αντίστοιχα στους διαγωνισμούς σύνθεσης ηλεκτρονικής μουσικής στην Βουλγαρία (Computer Space) και στο Μονακό (Concours International de Composition Electroacoustique). Από το 2006 διδάσκει μουσική σύνθεση και μουσική τεχνολογία και ηγείται της ερευνητικής ομάδας Echochroma New Music Research Group στο πανεπιστήμιο Leeds Beckett στην Μεγάλη Βρετανία. 

Claustro 5.1 (για τον Huw McGregor)
Το Claustro είναι η τρίτη σύνθεση σε μία σειρά έργων που εξερευνούν τον ακουστικό μικροχώρο. Το έργο  προτείνει ένα ηχητικό τόπο βελτιωμένης κατανόησης μέσω της μεγαλύτερης ακουστικής εγγύτητας και συνιστά μία πρόσκληση προς τον ακροατή να διεισδύσει σε αυτόν και να αφουγκραστεί τη λεπτή γραμμή μεταξύ των αντιθέτων του δίπολου φιλότητας και φόβου που τέτοιοι χώροι προκαλούν. Η οργάνωση των υλικών εμπνέεται απο την ασυνεχή και ανομοιογενή φύση του ακουστικού χώρου. Οι ηχογραφήσεις πρωτογενών ηχητικών πηγών πραγματοποιήθηκαν με τη χρήση μίας μικροπολυκαναλικής συστοιχίας μικροφώνων που σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε σε συνεργασία με τον Huw McGregor. 


Απόστολος Λουφόπουλος σπούδασε στο Ιόνιο Πανεπιστήµιο και στο πανεπιστήµιο CITY (Λονδίνο). Η µουσική του έχει εκτελεστεί παγκοσµίως σε γνωστές διοργανώσεις και έχει αποσπάσει 17 διεθνείς διακρίσεις σε διαγωνισµούς σύνθεσης, όπως Ars Electronica (Αυστρία) Bourges (Γαλλία), Noroit-Leonce Petitot (Γαλλία), Metamorphoses (Βέλγιο), SCRIME (Γαλλία), Space of Sound (Βέλγιο), Franco Evangelisti (Ιταλία), Musica Nova (Τσεχία), Δ. Δραγατάκης (Ελλάδα). Επιπλέον, τα έργα του έχουν συμπεριληφθεί σε σημαντικές εκθέσεις ως εγκαταστάσεις η/και σε συνδυασμό με εικαστικά μέσα και ζωντανή ερμηνεία (ΕΜΣΤ – Θεωρήματα, HELEXPO – ArteCityA, Τεχνόπολη – Athens Science Festival, Σχολή Καλών Τεχνών -Platforms Project κ.α.). Η δισκογράφηση των έργων του περιλαµβάνει συλλογές από την INA-GRM, Μusiques & Recherches, Ιόνιο Πανεπιστήµιο, CyberArts, Touch Records, και µια προσωπική ηλεκτρονική έκδοση (CD-baby). Παρτιτούρες έργων του έχουν εκδοθεί από την S. Zerboni (Milano) και την Just Flutes (London). Σε ερευνητικό επίπεδο, έχει συµµετάσχει σε προγράµµατα με διατριβές και δημοσιεύσεις για τον ήχο και περιβάλλον (Πυθαγόρας, οπτικοακουστική οικολογία), και έχει διατελέσει µέλος επιτροπών φεστιβάλ και συνεδρίων (ICMC, SMC, Ηµέρες Ηλεκτροακουστικής Μουσικής, συνέδριο Ακουστικής Οικολογίας, Φεστιβάλ Οπτικοακουστικών Τεχνών κ.α.). Είναι Επίκουρος Καθηγητής στο Ιόνιο Πανεπιστήµιο, τµήµα Τεχνών Ήχου και Εικόνας από το 2014. Έχει διδάξει στο ΤΕΙ Ιονίων Νήσων (2006-2014), και στο ΤΕΙ Ηπείρου (2005). Είναι ιδρυτικό µέλος του ΕΣΣΗΜ (στη θέση του αντιπροέδρου για το 2018) και της Ελληνικής Εταιρείας Ακουστικής Οικολογίας.



Η βαθυσφαίρα αφορά την εξερεύνηση του βυθού και την ανακάλυψη των κάθε είδους θησαυρών του. Η μεταφορά αυτή, πέρα από το υδάτινο στοιχείο και τον ήχο, μπορεί να συσχετιστεί με άλλα πεδία της ύπαρξής μας: το ‘μέσα’, την ψυχή, το αόρατο σύμπαν, το μικρόκοσμο… ή ό,τι επιθυμούμε να εξερευνήσουμε μέσα από το άκουσμα και την εμβύθιση στον  ήχο και τη μουσική.

Η σύνθεση βασίζεται σε ηχογραφήσεις του νερού, συνδυασμένες και μεταμορφωμένες: ο βυθός του ποταμού, το σπήλαιο, ο καταρράκτης. Η ιδέα της σύνθεσης προέκυψε μέσα από μια υποβρύχια ηχογράφηση/performance, η οποία χρησιμοποιήθηκε ως βασικό υλικό: κολυμπώντας στα νερά ενός ποταμού στην ορείνή ηπειρωτική Ελλάδα, σκέφτηκα να ηχογραφήσω την εμπειρία της εμβύθισης μέσα από μια κάψουλα αέρα, σαν ένα μικρό υποβρύχιο που θα μετέφερε τα αυτιά μου κάτω απο το νερό. Έτσι κατασκεύασα μια γυάλινη αδιάβροχη θήκη, στην οποία τοποθέτησα έναν ηχητικό καταγραφέα και πειραματίστηκα με τα ηχητικά φαινόμενα που παράγονταν κινώντας τη συσκευή κάτω από την επιφάνεια του νερού και εντός-εκτός του νερού. Σε επόμενο στάδιο επισκέφτηκα ένα σπήλαιο και έναν καταρράκτη στο νησί της Κέρκυρας, όπου ηχογράφησα διαφορετικούς ήχους: σταγόνες νερού στο περιβάλλον του σπηλαίου και υψίσυχνο θόρυβο που παράγονταν από την έντονη ροή του καταρράκτη. Στο στάδιο της σύνθεσης επέλεξα τις βασικές ηχογραφήσεις που θα συνδύαζα, συνδυάζοντας έτσι και την οπτικο-ηχητική εμπειρία και μνήμη από τα διαφορετικά μέρη όπου πραγματοποιήθηκαν οι ηχογραφήσεις αυτές, και δημιουργώντας ένα μουσικό περιβάλλον βυθού.    

To έργο ολοκληρώθηκε το 2019 ως μέρος του προγράμματος Erasmus+, «το ηχοτοπίο στο οποίο ζούμε».


ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΛΩΤΗΣ thelotis@gmail.com

Σπούδασα κιθάρα, φλάουτο, ηλεκτροακουστική σύνθεση, πλαστικές τέχνες και επιστήμες των τεχνών στην Ελλάδα, Βέλγιο και Αγγλία.  Συναυλίες και συμμετοχές σε φεστιβάλ στην Ευρώπη, Ασία, Αυστραλία και βόρεια και νότια Αμερική. Έλαβα πρώτα, δεύτερα βραβεία και διακρίσεις στους διαγωνισμούς σύνθεσης Time Play/Jeu de Temps/UK Section 2003 (Αγγλία-Καναδάς), Métamorphoses 2000, 2002 και 2016 (Βέλγιο), Luigi Russolo 2000 και 2002 (Ιταλία), CIMESP 2001 (Βραζιλία), Sculpted Sound Composers Competition 2000-2001(Αγγλία), Bourges 2000 (Γαλλία). Το 2002 απέσπασα το πρώτο βραβείο στον Διεθνή Διαγωνισμό Εκτέλεσης Ηλεκτροακουστικής Μουσικής, στις Βρυξέλλες από τον οργανισμό Musiques & Recherches που χρηματοδοτήθηκε από το Fonds Européen des Sociétés d’Auteurs pour la Musique. Έχω δεχθεί αναθέσεις για σύνθεση έργων από τους οργανισμούς Musiques et Recherches (Βέλγιο 2014, 2012, 2000 και 1997), Sculpted Sound Composers Competition και The Trustees of the Estorick Foundation (Αγγλία 2000), Amici della Musica di Cagliari (Ιταλία 2000, 2017), Φεστιβάλ Visiones Sonoras (Μεξικό 2007), την κλαρινετίστα Esther Lamneck (Πανεπιστήμιο Νέας Υόρκης ως προσκεκλημένος συνθέτης το 2012),  τις ομάδες χορού Ionian Act και One Small Step και το Ελληνικό Θέατρο Βελγίου.

Αφού συνέθεσα έργα για οργανικά σύνολα και κυρίως για το χορό και το θέατρο, οι πρόσφατες ερευνητικές μου δραστηριότητες στον τομέα της σύνθεσης εστιάζουν στο ηχητικό φάσμα, το ηχόχρωμα, τον ηχητικό χώρο και τις σχέσεις του με το φως και την κίνηση.

Διευθύνω το σύνολο ζωντανής ηλεκτρονικής μουσικής «asabe» του ΤΜΣΙΠ. Διδάσκω μαθήματα ηλεκτροακουστικής σύνθεσης, ηχητικών τεχνών, μουσικής πληροφορικής, μουσικού προγραμματισμού, ιστορίας και αισθητικής της ηλεκτροακουστικής μουσικής.

Στον δεσμευμένο χρόνο μου συνθέτω ηλεκτροακουστική μουσική, έργα για όργανα και υπολογιστή, μουσική για χορό και εγκαταστάσεις, ενώ στον αδέσμευτο ακούω τα ηχοτοπία του κόσμου. Αυτοσχεδιάζω με φίλους, συναδέλφους και φοιτητές με σκοπό να ανακαλύψω τα κρυφά μηνύματα των ήχων. Το 2003 ολοκλήρωσα τις διδακτορικές μου σπουδές με καθηγητή τον Denis Smalley στο Πανεπιστήμιο City του Λονδίνου με υποτροφίες από τη Βρετανική Ακαδημία (Arts and Humanities Research Board) και το Ίδρυμα Α. Ωνάση. Δίδαξα σύνθεση και ανάλυση ηλεκτροακουστικής μουσικής στο Goldsmiths College-Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, στο ΤΕΙ Κρήτης, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και σε Πανεπιστήμια της Ευρώπης και της Αμερικής ως προσκεκλημένος καθηγητής. Είμαι Αναπληρωτής Καθηγητής στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστήμιου και ιδρυτικό μέλος του Ελληνικού Συνδέσμου Συνθετών Ηλεκτροακουστικής Μουσικής και της Ελληνικής Εταιρίας Ακουστικής Οικολογίας. Η μουσική μου κυκλοφορεί από την καναδική εταιρία Empreintes Digitales (www.electrocd.com). Περισσότερες πληροφορίες στο http://www.theodoroslotis.com

«Τοπίο Χειμώνα 1: Βρυξέλλες» 2016. 10 min.

για αφηγητή, μαγνητοταινίες και live electronics

Μέρος της σειράς “Σιωπηλών Ηχοτοπίων”.

Κουβαλούν κάποιο νόημα οι ήχοι; Γεννιούνται, φτάνουν στο αυτί μας και σβήνουν για να δηλώσουν κάτι ή απλά υπάρχουν ανεξάρτητα από οποιαδήποτε σημασία προσδίδουμε σε αυτούς; Μπορεί το ηχοτοπίο μιας τρομοκρατικής επίθεσης, όπως αυτή του 2016 στις Βρυξέλλες, να αποσυνδεθεί από την τρομοκρατική πράξη, τη σημασία ή την ανάμνησή της; Το «Τοπίο Χειμώνα 1: Βρυξέλλες» δημιουργεί έναν ουδέτερο χώρο στον οποίο ακούγονται, χαμηλόφωνα, αποσπάσματα από τη ζωντανή ραδιοφωνική μετάδοση των τρομοκρατικών επιθέσεων στις Βρυξέλλες. Ταυτόχρονα, ο αφηγητής διαβάζει τις πρώτες ανακοινώσεις και tweets που ανέβασαν στο διαδίκτυο διεθνή μέσα ενημέρωσης, χωρίς να αποδίδει το νόημά τους. Ήσυχα, σε ένα διαφανές ηχητικό περιβάλλον, οι ήχοι αφήνονται να υπάρξουν χωρίς εξάρσεις, χωρίς συναισθηματική εμπλοκή ή εννοιολογικό περιεχόμενο.


Ο Δημήτρης Σάββα γεννήθηκε το 1987 στην Κύπρο. Αποφοίτησε με άριστα από το Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου με ειδίκευση στη σύνθεση ηλεκτροακουστικής μουσικής. Το 2012 συνέχισε τις σπουδές του σε μεταπτυχιακό επίπεδο μάστερ στο Πανεπιστήμιο του Manchester και από το 2015 είναι υπότροφος και υποψήφιος διδάκτορας στο Πανεπιστήμιο του Sheffield. Τα έργα του έχουν παρουσιαστεί σε διεθνή και τοπικά φεστιβάλ ηλεκτροακουστικής μουσικής στην Κύπρο, Ελλάδα, Βέλγιο, Γερμανία, Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία, Πορτογαλία, ΗΠΑ και Βραζιλία. Το 2012 του απονεμήθηκε  το πρώτο βραβείο στη φοιτητική κατηγορία του διεθνούς διαγωνισμού Metamorphoses 2012 με το έργο του  Έρεβος  και το 2014 στον ίδιο διαγωνισμό του απονεμήθηκε το βραβείο του κοινού με το έργο του Balloon Theories.

Moments of Liberty IV: Towards the Sea (2019)
Διάρκεια: 16: 40′

Προγραμματική σημείωση: «From somewhere to everywhere»

Πολλές ευχαριστίες στη Βασιλική Μάκου, η οποία συμμετείχε ως περφόρμερ στις παραστατικές δράσεις που ηχογραφήθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν ως βασικό ηχητικό υλικό στο συγκεκριμένο έργο.


Αντρέας Μνιέστρης – Brainrinth (2019) 14:00, 8-καναλικος ηχος

για 7 καναλικό βίντεο των Νίκου Κόκκαλη και Στέφανου Παπαδά

Ο Νίκος Κόκκαλης γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1966. Φοίτησε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης (1984-1989). Το 1993 και για δύο χρόνια διετέλεσε μεταπτυχιακός Υπότροφος Εσωτερικού του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών με επόπτη καθηγητή το Νίκο Κεσσανλή. Το 2006 με την Μαριλένα Κοσκινά δημιουργούν την ομάδα ΟΚΚΟ, με σκοπό την ευαισθητοποίηση των πολιτών μέσω της Τέχνης. Το 2016 αναγορεύεται διδάκτορας του Τμήματος Τεχνών Ήχου & Εικόνας του Ιονίου Πανεπιστημίου. Τίτλος διατριβής: «ΦΩΣ ΚΑΙ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ- Η χρήση της ελάχιστης φυσικής φωτεινής πηγής σε διαδραστικές βίντεο – εγκαταστάσεις» με επιβλέπουσα την Μαριάννα Στραπατσάκη. Από το 2017 εργάζεται στο Τμήμα Τεχνών Ήχου και Εικόνας του Ιονίου Πανεπιστημίου ως Ειδικό Επιστημονικό Προσωπικό. Έχει πραγματοποιήσει 8 ατομικές εκθέσεις και πάνω από 25 σκηνογραφίες.

Ο Στέφανος Παπαδάς είναι απόφοιτος του τμήματος Τεχνών Ήχου και Εικόνας του Ιονίου Πανεπιστημίου και υπότροφος της Βασιλικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Γάνδης. Μέσω της Βιντεο-Τέχνης, εστιάζει σε θέματα που αφορούν το χώρο, το χρόνο, την οργανική ύλη και τον άνθρωπο, αναζητώντας και αναδεικνύοντας ερωτήματα και απαντήσεις της σύγχρονης κοινωνίας. Το 2015 συνεργάστηκε με την ακτιβιστική θεατρική ομάδα Action Zoo Humain, για την Όπερα της Γάνδης και την Όπερα του Ρόττερνταμ, ενώ τον περασμένο Μάιο σε συνεργασία με την καλλιτέχνιδα Μαριάννα Στραπατσάκη συνδημιούργησαν τo «Παράθυρο στο Σύμπαν» για το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Η πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα με το ντοκιμαντέρ «Αναμονές» έλαβε πλήρη επιχορήγηση απο το Υπουργείο Πολίτισμού της Κύπρου και συμμετείχε το 2017 στη Biennale Σύγχρονης Τέχνης της Θεσσαλονίκης.

Ο Αντρέας Μνιέστρης είναι ιδρυτικό μέλος του ΕΣΣΗΜ. Κατοικεί στην Κέρκυρα όπου [τέχνας απ]εργάζεται.

Είναι μια ηχητική σύνθεση για σύστημα ηχητικής προβολής 8 ίδιων μεγαφώνων σε διάταξη «διπλού ρόμβου», ειδικά φτιαγμένη για το έργο πολλαπλής οπτικής προβολής με τίτλο Brainrinth του Νίκου Κόκκαλη, που είχε την ιδέα και δούλεψε το κύριο υλικό των εικόνων και του Στέφανου Παπαδά που δημιούργησε τα κινούμενα σχέδια και την επεξεργασία της εικόνας. Αυτό το κομμάτι στην πλήρη του μορφή είναι μια εγκατάσταση για 7 βίντεο-ροές που προβάλλονται σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο οπτικής προβολής και ‘περιφωνικό’ ηχητικό περιβάλλον. Το οπτικό υλικό στην αποψινή συναυλία προβάλλεται σε μια επίπεδη παράθεση των 7 βίντεο-ροών.

Το υλικό τού βίντεο προέρχεται κυρίως από ιατρικές σαρώσεις (κυρίως εγκεφάλου) καθώς και από συλλογή πολλών εικόνων τεράστιας ποικιλίας και σκόπιμης θεματικής τυχαιότητας. Γενεσιουργό ιδέα για τη δημιουργία του οπτικού μέρους αποτέλεσε ο κύκλος της γνωσιακής λειτουργίας, στο οντογενετικό επίπεδο, από το προ-γεννητικό στάδιο μέχρι το θάνατο και o αντίκτυπος της αντίληψης στις διανοητικές δομές και τις ψυχολογικές καταστάσεις. Ο τίτλος του, brainrinth, αντικατοπτρίζει ακριβώς την ιδέα ενός εγκεφάλου-λαβύρινθου, ενός ασύλληπτα πολύπλοκου δικτύου επεξεργασίας τεράστιων ποσοτήτων πληροφορίας απ’ όπου προκύπτουν ανά πάσα στιγμή οι προϋποθέσεις της επιβίωσης μέσω μηχανισμών παραγωγής νοήματος, σε έναν κύκλο που ξεκινά και καταλήγει στην ‘απλότητα’ της μη ύπαρξης.

Η ηχητική ζώνη δημιουργήθηκε πάνω στο τελειωμένο βίντεο — ετσι όπως προβάλλεται απόψε — και είναι βασικά μια μεταμόρφωση της οπτικής πληροφορίας σε ήχο, ένα είδος ‘ηχοποίησης’, που ωστόσο στηρίζεται σε μια πολύ υποκειμενική «χαρτογράφηση», τόσο υποκειμενική ώστε εν τέλει να καθιστά την παραπάνω περιγραφή πλήρως ανακριβή. Μια πληθώρα αλληγορικών και παραθετικών στοιχείων χρησιμοποιούνται πυκνά σε όλο αυτό το κομμάτι, αναλαμβάνοντας το ρόλο της εξήγησης των εικόνων, της αιτιολόγησης των μεταλλαγών του οπτικου υλικού, της παιχνιδιάρικης αλληλεπίδρασης του ηχητικού με το εικονικό περιβάλλον, υπονοώντας πτυχές νοήματος που (καλώς εχόντων των πραγμάτων) συνεπάγονται παράλληλες αφηγηματικές πραγματικότητες.


Mercurial Acheron

Κωνσταντίνος Καραθανάσης: Ήχος

Simona Sarchi: Εικόνες

Ο τίτλος θα μπορούσε να μεταφραστεί με πολλους τρόπους … να μερικοί: Ο Αχέροντας του (πλανήτη) Ερμή ή Ο Αχέροντας του (θεού) Ερμή ή ακόμα και Αχέρων Ερμητικός  Ενας Αχέροντας από υδράργυρο ή ο υδραργυρικός Αχέρων … κ.ο.κ.
Είναι μια συνθεση που έγινε σε δύο διακριτές φάσεις.  Η ηχητική  ζώνη πρωτ’απ’όλα υπήρχε σε ανεξάρτητη μορφή, μια σύνθεση του Κ. Καραθανάση για «μαγνητοταινία» (που λέει ο λόγος) με τίτλο «σπουδή σε ένα μονόχορδο» (αναφορά στον Πυθαγόρα ;  …) ,  Το οπτικό μέρος δημιουργήθηκε απο την Simona Sarchi πολύ αργότερα, με προθεση την σύνθεση μιας σειράς εικόνων που να συνομιλούν με το υλικό αυτό, με βάση την ιδέα της «μεταλλικότητας» αναλυμένης σε ιδιότητες όπως «στιλπνότητα», «ψυχρότητα»,  «πυκνότητα»,  «υγρότητα» (αυτή η, κατ’ εξαίρεση απ’όλα τα μέταλλα, του υδραργύρου).  Σε ένα βάθος πρόθεσης υπήρχε απ’όσο ξέρω μια ιδιαίτερη θεώρηση του Αχέροντα σαν τόπος θεραπευτικός, καθαρτήριος παρά τιμωρητικός (βλ. λήμμα Α4688 στο Σουΐδα) (Προγρ. Σημείωμα: Α.Μνιέστρης)

Η Simona Sarchi είναι Ιταλίδα φωτογράφος και γραφίστρια. Έχει σπουδάσει Γραφιστική, Εικονογράφηση και Φωτογραφία στο «Instituto Europeo di Design» στο Μιλάνο. Εργάστηκε ως ανεξάρτητος φωτορεπόρτερ για διάφορα περιοδικά και εφημερίδες, με εστίαση κυρίως στις χώρες της Μεσης Ανατολής, όπως η Υεμένη, η Συρία, η Ιορδανία, η Αίγυπτος, η Αλγερία κ.α. Από τότε που μετακόμισε στην Ελλάδα εργάζεται κυρίως ως γραφίστας και τα τελευταία χρόνια επεκτείνει τα ενδιαφέροντά της στη «Video Art».